» جهت سهولت مطالعه و چاپ مقالات و نوشته ها، کلیه ی فایل ها بصورت PDF می باشند. جهت مشاهده فایل ها از نرم افزار Acrobat استفاده نمایید.

• سراینده یا سرایندگان؟! گفتگو با دکتر میرجلال الدین کزازی درباره‌ی کتاب «معمای شاهنامه» - بخش اول
  (طرح پرسش و گفتگو از رودابه شاه حسینی)
  در ابتدای سخن پرسشی را که برایم پیش آمد مطرح می کنم و آن موضوع نویسنده و نویسندگان شاهنامه است. چرا نویسنده؟ آیا بین نویسنده و سراینده تفاوتی وجود ندارد؟ پدیدآورنده ی شاهنامه را هرکس که باشد باید نویسنده خواند یا سراینده؟
  
  
• سراینده یا سرایندگان؟! گفتگو با دکتر میرجلال الدین کزازی درباره‌ی کتاب «معمای شاهنامه» - بخش دوم
  (طرح پرسش و گفتگو از رودابه شاه حسینی)
  هدف از طرح پرسشهایی درباره‌ی کتاب "معمای شاهنامه" اثر آقای سیامک وکیلی بهانه ای است برای شاهنامه پژوهی و یافتن پاسخ پرسشهایی که در طول دوران دانشجویی خود همواره با آنها روبرو بوده ام و ای بسا دیگر دانشجویان هم با چنین پرسشهایی برخورد کرده اند
  
  
• پژوهش ممنوع
  پاسخ سیامک وکیلی به گفتگوی دکتر کزازی
  نخوانده نقد کردن ونظر دادن برای شخصیتهایی مانند آقای کزازی چندان شگفت آور نیست. چرا که ایشان به جایگاهی رسیده اند که می توانند چنین کارهایی انجام دهند. با این وجود و برخلاف آنکه آقای کزازی اعلام کرده اند که کتاب «معمای شاهنامه» را نخوانده اند، بنده باید عرض کنیم که ایشان کتاب را خوانده اند و در جای جای پاسخهای ایشان ردپای این نظر هویداست.
  
  
• پرسش ممنوع! (ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم)
  رودابه شاه‌حسینی
  پاسخ جناب آقای وکیلی را خواندم. نکته ای که از جای جای نوشته‌ی ایشان بر می آید این است که به ظاهر باید خیلی عصبانی شده باشند. چرا که نوشته‌ی ایشان سرشار است از اعتراض و گلایه، آنهم با نگاهی بدبینانه.
  
  
• خلاف آمد عادت در شاهنامه پژوهی
  پس از ابیات شاعران مدیحه سرای معاصر فردوسی که شاهنامه را ـ مشروط بدین که منظور آنها اثر فردوسی بوده باشد ـ بی مقدار و دروغ خوانده اند، احتمالاً چند بیت مذکور از منظومه‌ی علی نامه‌ی ربیع (سروده‌ی 482 ق) نخستین تلقی انتقادی و دیگرسان از حماسه‌ی ملی ایران است.
  
  
• هر دم از این باغ بری می رسد!
  پاسخ سیامک وکیلی به مطلب « خلاف آمد عادت در شاهنامه پژوهی»
  چاپ در «نامه‌ی پارسی» / سال دهم / شماره‌ی چهارم/ زمستان 1384
  این مطلب در «نامه‌ی پارسی» به عنوان نقد کتاب آمده که در این صورت طبیعی است که باید ویژگی های نقد را داشته باشد، یعنی: نخست منتقد می باید همه‌ی کتاب را، آن هم بطور دقیق، خوانده باشد. اما نویسنده‌ی گرامی این مطلب تنها یک سوم نخست کتاب را خوانده و مطلب ایشان تنها همین یک سوم را شامل می شود...